clubjes

Ook hier gaan we weer lid worden van verschillende clubjes en verenigingen. In Ethiopie hebben we dat ook gedaan, maar in Nederland eigenlijk niet, omdat we daar maar zo kort waren. School, zwemles en Eline's verschillende gezondheidsaktiviteiten waren ons al ruim voldoende.
De eerst club in Sri Lanka was natuurlijk ons oude renclubje: the Colombo Hash House Harriettes . Eline heeft haar nog steeds snipverkouden neus er nog niet laten zien, maar Fred is al 3x geweest, waarvan 1x met de jongetjes - hiervan volgt nog een verslag. We waren destijds al leden en hebben het lidmaatschap nooit beeindigd, dus dat was simpel.
Een ander lidmaatschap hebben we ook al in de eerste week geactiveerd: dat op de Sunday Jazz. Ook daar hoefden we geen registratie te betalen, want we werden direct herkend en onze namen stonden nog in het grote boek. Meteen maar de jaarcontributie betaald. Voor de nieuwe lezers: elke eerste zondag van de maand is er life Jazz op de gemeentelijke rugby club. Onder de overkapping van de tribunes is een podium gebouwd waar lokale en soms internationale muzikanten veelal jammen, maar ook wel eens gelikte shows geven. Een heerlijk publiek van jong en oud, lokaal en expat, en een geweldige sfeer. De muziek wisselt per definitie enorm van kwaliteit, maar het bier niet. Gezellig is het altijd en soms is de muziek verassend goed. Op zondag 8 november was er bijvoorbeeld een virtuose bassist. Misschien gaat Eline nog wel eens les nemen bij hem....
En gisteren zijn we lekker eens niet naar winkels gegaan om nuttige huishoudelijke zaken te kopen, maar zijn we op pad gegaan voor onze eigen lol. We begonnen bij Water's Edge, een club waar we via IWMI tegen gereduceerd tarief lid van kunnen worden. Prachtig terrein, ooit gepland als golfterrein maar het was te drassig geloof ik. Ze hebben een zwembad, gym, verschillende groepslessen als aerobis en karate, en ook paardrijden. Maar we vroegen ons al snel af wat we daar nou moesten. De ledenkorting op bijvoorbeeld karatelessen was niet spectaculair en het zwembad zag er onaantrekkelijk uit. Een bezoekje aan de stallen bevestigde onze indruk: we konden beter lid worden van de paardenclub! Op het terrein van Water's Edge liepen wat paarden met veulens, prachtig om te zien. We reden maar even de stad in naar de paardenclub.
Dat was leuk zeg! Hoewel het hoosde en er dus niet gereden werd, konden we toch de stallen en andere faciliteiten (het is ook een sportclub) bekijken. Hoogtepunt was een veulentje van 20 dagen! De hoofdtrainer leidde ons rond en vertelde van de verschillende activiteiten op Premadasa Riding School (de bedragen op de site kloppen niet meer): rijlessen, springen, dressuur, wedstrijden, workshops, maar ook paardensafaris! Meerdaagse trips te paard, wat leuk! Premadasa heeft op verschillende plaatsen in Sri Lanka stallen, onder andere in Bentota op het strand en in de heuvels in Nuwara Eliya. Als lid kun je dan overal rijden, tegen gereduceerd tarief ook nog eens. Kinderen moeten 7 jaar zijn (oef! voor Saman) maar de trainer zei al dat hij vast ook wel iets kon regelen voor Yekuno als hij wil. We gaan het zien. In ieder geval staat het ons enorm aan, veel meer dan wat we in Nederland bij maneges hebben gezien, gek is dat toch. Leuk voor Saman om hem dit weer te kunnen aanbieden.
Maar eerst wachten op de paardrijspullen. Die zaten in de luchtvracht die we vanaf Hollandsche Rading hebben verstuurd. De vracht is weliswaar aangekomen, maar staat nog in een zg. douanevrije loods te wachten op inklaring. We hopen de spullen eind komende week bij ons nieuwe huis te laten bezorgen.