reis en aankomst

Zondag 1 november vertrokken we: Marianne kwam ons om 8 uur ophalen en de rit verliep voorspoedig, zodat het niet echt een probleem was dat het inchecken lang duurde. Ook de rij voor de handbagagecheck was lang, maar ging haast te snel; voor we het wisten stonden we op ons tenen te zwaaien naar alleen nog maar de handen van Marianne boven de menigte. Na een laatste kop koffie en wat sms-jes, gingen we aan boord. Korte vlucht naar Frankfurt. Bij aankomst waren de jongens erg enthousiast om van boord te gaan en voor we het wisten, waren we op zoek naar de transfer balie - na een haastige plaspauze natuurlijk. Toen op naar hal B, via een Science Fiction-achtige tunnel. Daar was de paspoortcontrole om van het Schengengedeelte naar de internationale terminal te gaan. Toen pas kwamen we erachter dat we de stoelverhoger van Yekuno in het vliegtuig hadden laten staan, nee he! Een navraag bij Lufthansa personeel maakte duidelijk dat we die alleen later via de afdeling gevonden voorwerpen zouden kunnen vinden... Even denken, even overleggen. Okee, Fred gaat met de jongens (omdat ze Houtman heten) door de controle en instapkaarten regelen. Eline rent terug naar de gate (gang door, trappen af, enge SF hal door, trappen op, gang, loopband, gang, loopband - even vragen, oh nee, ik ben te ver! - weer terug), waar gelukkig nog 2 dames stonden die vriendelijk het vlliegtuig belden. Even later verscheen een schoonmaker met het zitje, joepie!! Terug rennen en lopen want wie weet hoe lang de rij voor de paspoorten was en hoe ver het dan nog zou zijn. Viel mee. Er was nog genoeg tijd om uit te zweten.
De tweede vlucht met Sri Lankan Airlines was een stuk langer: 10 uur! Voor de jongens was het volop dag dus zelfs Yekuno heeft alleen aan het eind wat geslapen. De films waren niet goed en Fred begon zich na een zeer geinspireerd begin (met leuke artikelen voor zijn onderzoek) ook wat te vervelen. Affijn, uiteindelijk waren we er en konden we van boord. Helaas was het nog steeds donker dus er was weinig te zien. Er was verwarring over de gezondheidscontrole want Eline had wel formulieren gekregen m.b.t. H1N1 maar Fred niet. Waarschijnlijk hadden ze bedacht dat iedereen uit Europa een risico was, dus ze hebben alle mensen van onze vlucht op video gezet en folders uitgedeeld. Toen lange rijen bij de immigratie. Yekuno was op en werd door Fred gedragen; Saman hing op de grond. Kennelijk vond de chef dat niet zo leuk dus we werden uit de rij gehaald en in een kantoortje gebracht. Daar kregen we, met een gezellig praatje erbij, snel stempels in onze paspoorten. Heel fijn. Deze lol werd wel een beetje overschaduwd toen de ambtenaar die ons langs de controle sluisde, om geld vroeg, maar ja, ook dat hoort er bij. Koffers kwamen snel en toen we verder liepen merkte Saman op dat hij dacht dat iedereen op het vliegveld hem nog wel kende... Daarna door de deuren om te zoeken naar de meneer met het IWMI-bordje. Grote verassing toen Ajith, een van de IWMI chauffeurs, naar ons toekwam. Wat een VIP-behandeling (normaliter is vliegveldvervoer uitbesteed), wat een welkom. Eline heeft in het verleden heel wat ritjes naar Habarana enzo gemaakt met deze chauffeur. Hij bracht ons snel, want er was haast geen verkeer op deze vrije dag, naar het guesthouse niet ver van het IWMI kantoor. Veilig aangekomen na 18 uur reizen.