Saman's hobby wordt een sport

Zaterdagochtend voor het eerst in 2 weken (vanwege de ziekte) weer paardrijles voor Saman. Trainer Singh praatte op hem in dat hij maar mee moest doen met de dressuurcompetitie. Grote kans dat hij een beker wint, zo hield hij hem voor. Saman vindt het maar niks, maar bij het vooruitzicht van een zilveren beker wil hij toch wel eens kijken wat zoiets dan inhoudt. Dus wij gisterenmiddag naar de manege (normaal lest hij lekker in het groen bij Battaramulla) om daar in de 'zandbak' het parkoertje te rijden. Dressuur gaat erom dat je laat zien dat je het paard goed kunt besturen en er netjes opzit. Saman zou uitkomen in de laagste groep, A, voor kinderen tot 12 jaar, waarbij hij dan alleen hoeft te stappen en te draven. Er moeten figuren gereden worden, zoals grote en kleine cirkels en een achtje, allemaal in draf. Ook moeten de deelnemers laten zien dat ze het paard kunnen laten stilstaan. Het zag er ingewikkeld uit en het leek mij lastig om te onthouden. Bovendien liep Saman's paard (hij zat er voor het eerst op en dan probeert zo'n paard graag uit waar de grenzen liggen) zeker 3 keer de ring (lage afzetting van witte blokken met letters erop) uit... Aan het eind van het halve uur les, reed Saman toch maar mooi twee keer het hele figuurtje achter elkaar, met slechts minimale aanwijzingen van de trainer. En zoals gewoonlijk, zeer ontspannen en met een glimlach op zijn gezicht!
Na afloop zei Saman dat hij toch wel met de wedstrijd mee wilde doen om te proberen. Meteen maar ingeschreven. We zijn benieuwd. Dit betekent wel 2-3x extra paardrijles in de komende 2 weken (alleen daarom zou Saman het al doen, denk ik), helaas bij de manege in Nugegoda, dus door het drukke verkeer heen. Tja, je moet wat overhebben voor je kinderen, is het niet?
Meteen maar even een fotootje erbij: zelf uitgekozen door Saman, hij galoppeert hier op een Marwari paardje (let op de gekrulde oren) bij Battaramulla.