stille zaterdag

Op donderdag waren we met Saman naar de dokter geweest omdat hij maar zo moe blijft. Misschien heeft hij toch iets onder de leden of wellicht een tekort aan vitaminen of mineralen (geen melk, ander dieet).
Een weekje pauze na de toch wel wat traumatische ervaring bij de tandarts, maar Saman had toch helemaal buikpijn van de zenuwen toen we bij de dokter zaten. Gelukkig viel het erg mee; onze oude huisarts is erg aardig, heel geschikt voor kinderen. Na een tijdje ging Saman's buikpijn vanzelf over. Het lichamelijke onderzoek en de anamnese leverden niet echt iets op, dus nu moet er naar bloed en urine gekeken worden.
Vanochtend konden we terecht bij de verpleegster voor bloedprikken. Vantevoren hadden we verdovende creme met een plastic 'patch' eroverheen op Saman's arm gedaan maar daar hadden we dus helemaal niets aan want de dame zat er heel onhandig naast te prikken. Dat deed nogal pijn en voor de tweede poging op de andere arm moest ik hem zelfs even in de houdgreep nemen want hij wilde echt niet meer. Toch gelukt - uitslag op woensdag.
Daarna gingen we lekker een sarong kopen voor de viering van het Sinhala & Tamil New Year later deze maand. Intussen zou Fred met Yekuno naar de buurtsuper gaan, maar terwijl papa even op de wc zat, had zoonlief zijn eigen plan getrokken. Yekuno had de serredeur naar de tuin op slot gedaan (2 sleutels), was naar boven gelopen, had een stoel bij de lichtknopjes gezet om de ventilator aan te doen, was in bed gekropen en lag heerlijk te slapen!