Artucka

Tja, en hoe gaat dat nou, ons leven met een hondje? Eh, eigenlijk niet veel anders dan ervoor. Fred en ik zijn ver verwijderd van de tijd met Frutsel, Frunnik, Aqua en Winnie, hoewel we eerder in Sri Lanka ook nog Poes en Vlekje hadden (en de schildpadden). Toen in Ethiopie de paardjes, maar die waren niet thuis. Nu dan weer een hond. Maar op zijn Srilankaans, denk ik. Fred en ik zijn er (nog?) nauwelijks aan gehecht, maar ook de jongetjes doen niet sentimenteel. Toen we op het strand van Mirissa probeerden een besluit te nemen over het al dan niet meenemen van Artucka, brachten we de vakantie naar Nederland ter sprake. Geen moment kwam het bij de jongens op om daar moeilijk over te doen, het zielig te vinden of te vragen of dan mee mocht. Ze vonden het helemaal geen enkel probleem: dan kan de guard (we huren altijd bewaking als we meer dan 1 dag weg zijn) haar toch eten geven, of Wige? Tja. Ook uitlaten hebben we nog niet gedaan. Het beestje weet niet wat ze met een riem aan moet. Alleen de 2e keer toen Eline met haar naar de dierenarts ging, liep Artucka een stukje zelf op straat. Maar natuurlijk deed ze niet wat ik zei en ik voelde er weinig voor om haar mee te sleuren, dus heb ik haar toch het grootste deel gedragen. Geen probleem voor een hondje van 10 kilo over 200 meter - handig zo'n dierenarts ('the vet') om de hoek.