weekend met een staartje

Vorige week was het Wesak Poya op donderdag: vollemaansfeest ter ere van de geboorte, verlichting en nog iets van Boeddha. Een vrije dag voor de kinderen, evenals vrijdag. Goede gelegenheid om even weg te gaan. Maar niet meteen op donderdag. Eerst lekker een dagje thuis rondhangen, strandspullen inpakken, en 's avonds lampionnen kijken. Dat was zeker 7 jaar geleden voor Fred en Eline en helemaal nieuw voor Saman en Yekuno. Heel bijzonder om na het avondeten de deur uit te gaan en tot de ontdekking te komen dat vele huizen versierd zijn met lampionnen en lichtjes, een beetje zoals kerstmis in Europa. Niet ver bij ons vandaan, op Bauddhaloka Mawatha, een grote straat, zijn vele (meer dan) manshoge en vaak ronddraaiende lampionnen te bezichtigen. Vaak versierd met scenes uit het leven van Boeddha, maar soms ook gewoon met bloemen en geometrische motieven. De ene nog mooier dan de andere, maar na een paar dozijn van die dingen hadden de jongens het wel gehad en om half 9 lagen ze moe maar voldaan in bed.
De volgende dag vroeg (nouja, gewone tijd eigenlijk) op en om 10 over 7 reden we weg. Er was weinig verkeer maar toen we in Moratuwa bij een politiek convooitje van 3 autos konden aansluiten (onze patserbak paste er prima bij), schoten we wel heel hard op. In welgeteld 2 uur en 5 minuten waren we al in Galle!!! Nog nooit vertoond. Het laatste stukje ging iets langzamer maar evengoed waren we voor 10 uur in Mirissa en een half uur later lagen de jongens al in het water. Eerst even in het zwembad maar toen snel in de zee. Het was een heerlijk ontspannen weekend! Even zonder regen... De jongens hadden ruim voldoende aan zand en zee, terwijl het onder een afdak van palmbladeren aan het strand zelfs voor Fred heerlijk toeven was. Zijn warmte-uitslag werd even rustig, met een briesje was de temperatuur heel aangenaam en de grote golven (achter het relatief veilige binnenzeetje) waren een leuke uitdaging voor de ouders. Zoals voorspeld, was het eten wat minder dan in Unawatuna, maar het geweldige strand maakte veel goed.
Het 'venijn' zit-em in de staart.
Op de heenweg had Yekuno weer eens een oud verlangen opgerakeld: zowel hij als Saman willen erg graag een zusje, liefst een witte (eventueel bruin gevlekt) uit mijn buik. Tja.
Toen vonden ze een vriendinnetje op het strand, die graag geknuffeld werd, steeds even langskwam en zich ook 's avonds liet zien. Wit met bruine vlekken. Ze zag er goed uit en we dachten dat ze het wel naar haar zin had op het strand, zeker toen we haar speelkameraadjes zagen. Maar haar pleegfamilie zei dat we haar zo mee konden nemen. Tja, toen toch vrij snel beslist en zondag na het inpakken en de lunch, het meisje opgezocht en meegenomen! Gelukkig hoefde ze niet te spugen of diareren in de auto, ze zat alleen wat te trillen. Onderweg nog wat spulletjes gekocht en nu hebben we dan een huisdier (nee, natuurlijk geen kindje, 2 is echt genoeg!): Artucka! De naam is bedacht door Yekuno (artoekaa), de spelling door Saman. Grappig genoeg hoeven de jongens nu inderdaad geen zusje meer....
En hier zijn de eerste fotos (met moeite want onze beide cameras zijn ziek geworden van het vocht). Eentje van gisteravond (Yekuno heeft een okselwond door het schuren van zijn zwembandje op het strand, vandaar de pleister) en twee van vanochtend.